დანაშაული და ეპისკოპოსის სასჯელი (რეალური ამბავი)

0
87

    რეზიდენციის ჩაბნელებულ დარბაზში, ხის იატაკზე, ცამეტი წლის ბავშვის ფეხის ხმა გაისმა. დარბაზის შუაგულში გაურანდავი მასალა ეწყო, ბავშვმა გვერდი აუარა, სამზარეულოს ოთახის კარი გააღო და შევიდა.

    ეპისკოპოსი და ოთხი, შავებში ჩაცმული მონაზონი მდუმარედ ისხდნენ. „დაჯექი“ – უთხრა ერთ-ერთმა მონაზონმა. ეს უფრო ბრძანებას ჰგავდა. ბავშვი მიხვდა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. შემდეგ ეპოსკოპოსს გახედა, ხშირ წვერში აქა-იქ ჭაღარა შერეოდა, მკაცრი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს სიტყვებს ეძებსო – „წუხელ სანთლის ფულს აკლდა, შესაწირის ფულსაც“ – თქვა და თვალებში შეხედა ბავშვს.

    მთელ სხეულში ჟრუანტელმა დაუარა. „ათი ლარიც არ იყო. მთლიანობაში რაც ამიღია ას ლარზე მეტი არც იქნება, უნდა დავაბრუნო, ბოდიშს მოვიხდი, მაპატიებს, ის ხომ მამასავითაა ჩემთვის, როდის იყო მამამ შვილი მოიძულოს ასეთი ამბებისთვის. გული ვატკინე, საშინლად მოვიქეცი. რაზე ვფიქრობდი? საშინელი ადამიანი ვარ მაგრამ მაპატიებს, მაპატიებს. ცალკე დაველაპარაკები, მონაზვნების გარეშე“, – ფიქრობდა ბავშვი, ხმამაღლა კი ვერაფრის თქმა ვერ მოახერხა.

    „ეს პირველი შემთხვევა არ არის,“ – განაგრძო ეპისკოპოსმა, – ,,დიდი ხანია ვამჩნევთ, როცა შენ ზიხარ სანთლებთან. გუშინ სპეციალურად დავთვალეთ და ისე დავტოვეთ, შემდეგ შენ ჩაგიშვით… და კიდევ, გასულ კვირას დედაოს ოთახიდან ასორმოცდაათი ლარიც დაიკარგა“ – მიანიშნა ერთ-ერთ მონაზონზე. ბავშვი გაფითრდა, „ტყუილია“ – თქვა ხმის კანკალით, ცრემლი ყელში მოებჯინა.

    „რასაც ვიღებდი სანთლის ფული იყო, მონაზვნის ოთახში  არასდროს ვყოფილვარ“ – გაიფიქრა და მიხვდა, რომ არავინ აპირებდა პატიებას.

    „ტყუილია“ – თქვა კიდევ ერთხელ და ცრემლები წამოსცვივდა. „სამსჯავროს“ დამსწრე პირები ცივი სახეებით უცქერდნენ. ბავშვი ეპისკოპოსს მიუბრუნდა, უტყვ სახეზე ვერაფერი ვერ ამოიკითხა. ფანჯარაში თებერვლის წვიმიანი, ნაცრისფერი დღე იდგა და დაუნდობლად ტეხდა დროს. „ტყუილია“ – თქვა ისევ ბავშვმა, – „მე არ ვიცი, არ ამიღია“.

    „შვილო, ჩვენ ერთ ოჯახში ვცხოვრობთ“ – გააგრძელა ცივად ეპისკოპოსმა, – „შენ იცი ეს რასაც ნიშნავს“. ბავშვს ცრემლები მოაწვა, – „თუ ერთი ოჯახია მაპატიებს,  ყველას თანაბრად გვეკუთვნის, მაგრამ ის ასორმოცდაათი ლარი სად გაქრა?“ ხმამაღლა არ უთქვამს, თავისთვის ფიქრობდა, მუშტებით ცრემლებს იწმენდდა სახიდან, ცდილობდა არ ეტირა.

   „აქ ვეღარ იცხოვრებ! ჩვენ გაკვირდებოდით.. მართალია, ოთახში არ გვინახავხარ, მაგრამ სანთლებთან და შესაწირთან ხშირად იჯექი. ძნელი მისახვედრი არ არის, როგორ დაიკარგა ის ფულიც. არაფერს არ გთხოვთ, მაგრამ აქ ვეღარ იცხოვრებ“.

  ბავშვმა ცრემლები ისევ ვერ შეიკავა, ხმამაღლა ქვითინებდა, მონაზვნები  და ეპისკოპოსი სამზარეულოს ერთი კუთხიდან უმზერდნენ. „ეს ასორმოცდაათი ლარი სად გაქრა?“ – ისევ ფიქრობდა ბავშვი. წამით მოეჩვენა რომ ყველა ზიზღით უყურებდა. „რა იქნებოდა, ცალკე დამლაპარაკებოდა და არა ამხელა სამსჯავროს წინაშე“…

   ფიქრი ეპისკოპოსის ხმამ შეაწყვეტინა, თითქოს მოწყალება გაიღოო –  „შეგიძლია ზოგჯერ მოხვიდე და საჭმელი ჭამო. სამზარეულოში შემოგიშვებენ და გაჭმევენ, მერე კი წახვალ. აქ ვერ გაჩერდები. შენ იმ ჯამში ჩააფურთხე, რომელშიც ჭამდი. ახლა შენი ნივთები მოაგროვე და წადი“, – თქვა ეპისკოპოსმა და ოთახი დატოვა.

    ერთი მონაზონი მიუახლოვდა და თავზე ხელი გადაუსვა აქვითინებულ ბავშვს. ბავშვმა იგრძნო, რომ ეს არ იყო ყალბი თანაგრძნობა, მის ხმაში იგრძნო.. „ნუ გეშინია, ახლა გაბრაზებულია, გადაუვლის და ცალკე დაელაპარაკე. გაპატიებს“.

   ცრემლებს ვერ იკავებდა, ცოტა ხნის მერე აზრზე მოვიდა, ოთახში სამი მონაზონი იჯდა და რაღაცაზე საუბრობდნენ. გარეთ გამოვიდა, ქუჩაში თავსხმა წვიმა იყო, რეზიდენციის სველ კედლებს გახედა და ისევ ცრემლი მოერია. იდგა და ლოყებზე წვიმის წვეთებში არეული ცრემლები ჩამოსდიოდა. თებერვლის სიცივე სახეს და ხელებს უწვავდა. გაახსენდა ცარიელი, ცივი სახლი.

   ქუჩას გაუყვა, საღამო ახლოვდებოდა, ვეღარ გრძნობდა წვიმას, ვერც სიცივეს. მხოლოდ მარტოობის და დანაშაულის გრძნობა აწუხებდა, ყელში უჭერდა.  კიდევ იყო რაღაც სხვა, თუმცა ჯერ კარგად ვერ ხვდებოდა. მხოლოდ ერთი ფრაზა ესმოდა ნაწყვეტ-ნაწყვეტ: „შეგიძლია ზოგჯერ მოხვიდე და საჭმელი ჭამო“…

   გაყინულ სახლში შუქი არ იყო. მთელი ღამე წვიმდა.  გვიან ჩაეძინა. სიზმარში ხედავდა, როგორ მოსდევდა ვიღაც, ხელში ბინძური ჯამი ეკავა და კოვზით ცდილობდა რაღაც მასა ჩაეტენა პირში. და ისევ ესმოდა ხმა, „შეგიძლია ზოგჯერ მოხვიდე და საჭმელი ჭამო“…

   რამდენიმე დღის შემდეგ ისევ ეპისკოპოსთან იდგა, პირისპირ. მარტონი იყვნენ.  ცამეტი  წლის იყო. „წელს თოთხმეტის გავხდები“ – გაიფიქრა რატომღაც.

   დანაშაულის გრძნობა ტანჯავდა. ალბათ ასევე გრძნობდა ისიც სინანულს, ჯვარზე, რომელიც პირველი შევიდა ქრისტესთან ერთად სასუფეველში. სირცხვილის, ტკივილის და დანაშაული გრძნობა შიგნიდან ახრჩობდა.

   ეპისკოპოსი ცოტა ხანს მდუმარედ უცქერდა თავჩახრილ ბავშვს, ჩემდეგ ჩაახველა, „გისმენ“!

   ცრემლები ისევ ვერ შეიკავა. ცამეტი წლის იყო, დაიჩოქა და ხმის კანკალით თქვა, „სანთლის ფული ავიღე. თქვენი შესაწირისაც… ჩემი ბრალია, ას ლარზე მეტი არც იქნება მთლიანად. ხუთ ან ათ ლარს ვიღებდი ხოლმე… კომპიუტერებისთვის… ასორმოცდაათი ლარი მონაზვნის ოთახიდან მე არ ამიღია, რომ ამეღო ვიტყოდი… ახლა აუცილებლად ვიტყოდი. გთხოვთ დამაბრუნეთ, მე არასოდეს მოვიქცევი ასე“.

   ეპისკოპოსი უყურებდა დაჩოქილ ბავშვს. „ღმერთმა შეგინდოს“ – გაისმა ხმა, რომელშიც იგრძნობოდა, რომ არ დაუჯერეს. „სიმართლეს ბოლომდე არ მეუბნები“ – დაუმატა შემდეგ, – „და ამას არც აქვს უკვე მნიშვნელობა, შენ აქ ვერ დაბრუნდები, შვილო. წადი! ადრე თუ გვიან მიხვდები, რაც ჩაიდინე. როგორც გითხარი, შეგიძლია მოხვიდე და საჭმელს გაჭმევენ, მშიერი რომ არ იყო. აქ კი ვეღაც იცხოვრებ“.

   ბავშვი წამოდგა და ოთახიდან გავიდა, თავს ვერ იკავებდა, ცრემლები თავისით ჩამოსდიოდა.  „არ მაპატია, მამები ასე არ ექცევიან შვილებს. არც არასდროს მაპატიებს! იმ ასორმოცდაათი ლარის აღებასაც დავიბრალებ, მაგრამ არ მაპატიებს! ის ხომ მამაჩემიც არ არის… მერამდენედ უნდა მითხრას, რომ შემიძლია მოვიდე და ვჭამო? მე ამისთვის არ ვარ, არ მოვალ ამისთვის, მთელი ქვეყნის დანაშაულიც რომ ამკიდონ, არ მოვალ ამისთვის!“.. – კიბეებზე ჩარბოდა. აღარ ტიროდა და ამომშრალი თვალები ეწვოდა.

   გარეთ ისევ ნაცრისფერი ამინდი იყო, არ წვიმდა.

   რამდენიმე თვის შემდეგ თოთხმეტი წლის გახდა. ცხელი გაზაფხული იდგა.  მზე მიწას დაუნდობლად წვავდა. ბავშვმა ეპისკოპოსი შეამჩნია, რეზიდენციის გვერდით ჩრდილში, სკამზე იჯდა,  მონაზვნები და სამოქალაქო პირები ეხვია გარს. მივიდა და კურთხევა გამოსთხოვა, ეპიკოპოსმა დალოცა.

   „როგორ ბრძანდებით?“ – მორიდებით და ღიმილით ჰკითხა.

   „არა გვიშავს, შენ როგორ ხარ? ისევ იპარავ“?

   ბავშვი გაფითრდა, უხერხული დუმილი ჩამოწვა, ეპისკოპოსი იღიმებოდა.

   „ჰა, რას შვრები? იპარავ, თუ არა?“ – გაიმეორა კითხვა ეპისკოპოსმა.

   მოეჩვენა რომ რაღაცნაირად, მედიდურად გადმოხედა.

  „არა, აღარ“ – გაჭირვებით ამოუშვა ყელიდან. შემდეგ თავი დაუკრა და სწრაფად გაეცალა.

  „ისევ ვიტყუები, ხომ ვიპარავ ალუმინს?“ – დაუწყო დავა საკუთარ თავს. „ჰო, მაგრამ ეს მაშინ როცა ცხელი შოთის პურის ყიდვა გინდა“, – უპასუხა მეორე მემ. „რა მნიშვნელობა აქვს, ის ალუმინი მაინც არავის არაფერში არგია“.

l.php

575404_420342064645773_1672536813_n-blackwhite

David Guruli (დავით გურული)